Τιμή στους Ήρωες – Ένα μήνυμα ζωντανό και διαχρονικό

“Αγαπητέ αδερφέ, όταν θα πάρεις το γράμμα μου αυτό, θα έχω φύγει για πάντα (Υπάρχει κανείς που θα μείνει;). Η ώρα του θανάτου πλησιάζει. Μα στην ψυχή μας φωλιάζει η ηρεμία. Τη στιγμή αυτή ακούμε την Ηρωική Συμφωνία του Μπετόβεν. Στη θέση που βρισκόμαστε τώρα, ούτε με το μικροσκόπιο δεν μπορούμε ν’ ανακαλύψουμε πού υπάρχει τραγωδία στο θάνατο. Τότε μόνο θα αισθανόμουν λύπη, αν ήξερα ότι θα μπορούσα να μείνω πάντα νέος και αθάνατος, αν απέφευγα την εκτέλεση. Νομίζω πως με την εκτέλεση θα μείνω πάντα νέος κι αθάνατος. Πρώτα ή ύστερα θα έπρεπε να διαθέσω τη ζωή μου. Δεν βλέπω πιο κατάλληλη στιγμή από την τωρινή για να το κάμω. Δίνε θάρρος στην οικογένεια. Προσπάθησε να παρηγορήσεις τη μητέρα μας. Ο πρώτος της γιος από τώρα και στο εξής θα είσαι εσύ και όχι εγώ.

Σε φιλώ, ο αδερφός σου Ανδρέας”

Τα παραπάνω έγραφε στο τελευταίο του γράμμα προς τον αδελφό του ο 25χρονος Αγωνιστής της ΕΟΚΑ Ανδρέας Ζάκος λίγο προτού οδηγηθεί στην αγχόνη και περάσει στο πάνθεο των αθάνατων αγωνιστών του Ελληνικού Έθνους. Κατά τη διάρκεια της δίκης και της παραμονής του στο κελί των μελλοθανάτων ο Ανδρέας Ζάκος επέδειξε σπάνια ψυχικά χαρίσματα. Την καταδίκη του σε θάνατο από τον Άγγλο δικαστή Σω, άκουσε με απόλυτη ψυχραιμία. Ο ίδιος έδινε θάρρος στους γονείς και συγγενείς του μέχρι την τελευταία στιγμή. Η τελευταία του επιθυμία ήταν να ακούσει την ηρωική Συμφωνία του Μπετόβεν. Ο Ανδρέας Παναγίδης έγραψε ότι ο Ζάκος και οι άλλοι πέθαναν με υπερηφάνεια. Τραγουδούσαν μισή ώρα πριν εκτελεστούν και την ώρα της εκτέλεσης φώναζαν υπέρ της ελευθερίας και της Ενώσεως.

25η Μαρτίου: η Δράση διατηρεί τη Μνήμη

25η Μαρτίου 1821: μια ημερομηνία – ορόσημο στην Ελληνική Ιστορία, μια ημέρα Μνήμης για τον απανταχού Ελληνισμό και πολύ περισσότερο, Τιμή και Παράδειγμα, ώστε να αντιμετωπίσουμε με ομοψυχία τις προκλήσεις του σήμερα.

Τα ξημερώματα της Τετάρτης, μικρή ομάδα Εθνικιστών προχώρησε σε ανάρτηση πανό σε γέφυρες της Θεσσαλονίκης, ενώ ακολούθησε διανομή ενημερωτικού υλικού σε συνοικίες της πόλης. Η δράση διατηρεί τη Μνήμη και αρκούν ακόμα και λίγοι Συναγωνιστές για να μεταφέρεται το μήνυμα. Ζήτω η 25η Μαρτίου, ζήτω η Ελευθερία!

Δεν θυσιάστηκαν για το Τίποτε…

Μιά εικόνα ίσον χίλιες λέξεις. Σοφή φράση και σ’ αυτή την περίπτωση. Ανήμερα Εθνικής Επετείου και μεγάλης κυκλοφορίας “ιστορική” εφημερίδα της Δεξιάς κάνει το δικό της αφιέρωμα σε όσους έχυσαν το αίμα τους υπέρ της Πατρίδας πριν από 188 χρόνια. Κάτω από την φωτογραφία η γεμάτη νοήματα λεζάντα γράφει: «Δύο Ελληνόπουλα καθισμένα δίπλα-δίπλα παρακολουθούν την παρέλαση της 25ης Μαρτίου στην Αθήνα. Μπορεί να μοιάζει εικόνα από το μέλλον, αλλά ανήκει στο παρόν και έρχεται από το παρελθόν του ελληνισμού. Η ελληνικότητα ήταν πάντα μια έννοια που δεν ορίστηκε από φυλές, ψευδογονίδια και χρώματα. Έλληνες πάντα ήταν οι της κοινής παιδείας μετέχοντες».

Εμείς χαιρόμαστε. Χαιρόμαστε γιατί μέρα με τη μέρα χαράζουν ολοένα και μεγαλύτερες διαχωριστικές γραμμές στους έτσι κι αλλιώς ξεχωριστούς κόσμους μας. Ο δικός μας δεν έχει καμία σχέση με τον δικό τους και όσο πιό γρήγορα αυτό γίνει βίωμα και βαθειά πεποίθηση, τόσο οι σκοποί και τα μέσα αποκρυσταλλώνονται. Προπαγανδίζουν ασύστολα, χρησιμοποιούν τα πλούσια μέσα τους προκειμένου να ξεριζώσουν από μέσα μας τα αρχέγονα πατροπαράδοτα ένστικτα, την Φυλετική Ψυχή, την περηφάνεια και το πλούσιο κληροδότημα των προγόνων. Των προγόνων που τους νιώθουμε -μονάχα Εμείς- πιό ζωντανούς από ποτέ μέσα μας. Το Αίμα που χύθηκε το 1821 είναι το ίδιο που βράζει μέσα μας και είναι το ίδιο που θα γεννήσει και στο μέλλον Έλληνες, γιατί όσο υπάρχουμε Εμείς υπάρχει Ελπίδα.

Γραβατωμένοι καθωσπρέπει κύριοι, ψευτοδιανοούμενοι γραφιάδες, αντιδραστικοί κουλτουριάρηδες, μισθωμένοι ανθέλληνες συνθέτουν ένα ομοιόμορφο σύνολο. Όλοι είναι σεβάσμια μέλη της κοινωνίας μας, όλοι έχουν δημόσιο λόγο και φυσικά ένα σημαντικό κοινό στοιχείο. Γι’ αυτούς η “ελλάδα” (πρέπει να) είναι μία πολύχρωμη και πάνω απ’ όλα απροσδιόριστη χοάνη χωρίς ταυτότητα, ένα μέρος στο οποίο συγκυριακά έτυχε να ζούν και γεγονότα σαν αυτά του ’21 σίγουρα αποτελούν επικίνδυνες παραφωνίες. Κοντά σ’ αυτούς και οι διάφοροι “παραδοσιακοί” και φιλήσυχοι (πάνω απ’ όλα) πολίτες που κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες σηκώνουν και μιά ελληνική σημαία, έτσι για να μην σπάσει η ρουτίνα της επετείου. Και ύστερα ξανά πίσω στην αναπαυτική πολυθρόνα και στην ψυχαγωγία ενός χαζόκουτου…

Εμείς δεν έχουμε τίποτε το κοινό με όλους αυτούς. Δεν καθίσαμε με τέτοιους δασκάλους για να μάθουμε τα γράμματά τους, προτιμήσαμε την διδαχή της Ιστορίας όπως την νιώσαμε μέσα μας, από τις πηγές, χωρίς μεσάζοντες. Και σε αυτή την Ιστορία, που τόσο απεχθάνονται, στις μεγάλες μάχες του Έθνους βρέθηκαν Άνδρες ένδοξοι από τον Μωριά, από την Ρούμελη, από την Μακεδονία και όχι… από τα βάθη του Κονγκό. Άνδρες μιάς Φυλής, ενός Έθνους, ενός χρώματος, των οποίων τα “ψευδογονίδια” κληρονομήσαμε Εμείς. Βρισκόμαστε στο περιθώριο της ψεύτικης ζωούλας τους και η δική μας η Ελλάδα στέκεται ψηλά, πάνω απ’ όλα Βίωμα και Ιδέα διαχρονική. Γιατί, όσο υπάρχουμε Εμείς σαν παραφωνία στην καλοστημένη ορχήστρα τους, ο Κολοκοτρώνης και ο Καραϊσκάκης δεν θυσιάστηκαν για το Τίποτε…

Γρηγόρης Αυξεντίου – Ο Σταυραετός του Μαχαιρά

“3 του Μάρτη του 1957, οι Άγγλοι κατακτητές που ακόμα πατούν και βεβηλώνουν τα χώματά μας, περικύκλωσαν κατόπιν προδοσίας το κρησφύγετο του Ήρωος και απαίτησαν την παράδοσή του. Άκουσαν όμως από το στόμιο του κρησφυγέτου τη φωνή της ελληνικής λεβεντιάς, τη φωνή της ελληνικής φυλής, τη φωνή της Τιμής και του χρέους, με το ίδιο σθένος και την ίδια αποφασιστικότητα που πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια υψώθηκε στα στενά των Θερμοπυλών και θα υψώνεται για πάντα προς όλους τους ποδοπατητές της πατρίδος μας: ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ!

Ύστερα από πολύωρη μάχη, οι Άγγλοι έριξαν από ελικοπτέρου βενζίνη και κατέκαυσαν τον ανυποχώρητο μαχητή. Νόμιζαν πως μέσα σε εκείνες τις στάκτες θα έσβηνε και το σθένος του κυπριακού ελληνισμού. Μα από τις φλόγες εκείνες της θυσίας ανήλθε η πυρφόρα ψυχή στο άφθαρτο αέτωμα της ιστορίας για να φωτίζει και να καθοδηγεί για πάντα τους Έλληνες πολεμιστές στο τραχύ δρόμο της λευτεριάς και της μεγαλοσύνης του Έθνους…”

Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο

Μίκης Μάντακας: Οι Ιδέες δεν πεθαίνουν

Θεσσαλονίκη: Παρέμβαση Εθνικιστών στο Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο

28 Φεβρουαρίου 1975… Ένας συμπατριώτης και Συναγωνιστής μας, ο Μιχάλης Μάντακας, χάνει τη ζωή του σε συμπλοκές που ξεσπούν στην Piazza Risorcimento της Ρώμης, μεταξύ Εθνικιστών και αριστερών. Δολοφονημένος από την ιταλική μαρξιστική τρομοκρατία, ο Μάντακας, φοιτητής στη γειτονική χώρα, θύμισε και θυμίζει μέχρι σήμερα σε εμάς ότι ο θάνατος κάτω από τέτοιες συνθήκες, αποτελεί δείγμα Ανδρείας και Θάρρους, που τόσο απουσιάζουν από τους μοντέρνους καιρούς στους οποίους ζούμε.

34 χρόνια μετά… Εθνικιστές προχωρούν σε συμβολική παρέμβαση στο Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο, στη συμβολή των οδών Φλέμινγκ και Βασιλίσσης Όλγας, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, σε ένδειξη τιμής στον αδικοχαμένο Έλληνα Εθνικιστή. Το σημείο που επιλέγεται συμβολικό και αυτό, όπως ακριβώς και η συγκεκριμένη κίνηση. Οι συγκεντρωμένοι παραμένουν στο χώρο για μια περίπου ώρα και προχωρούν σε ενημέρωση των περαστικών, μέσω φυλλαδίων, φέιγ βολάν και πανό, το οποίο τελικά αναρτούν στην είσοδο του κτιρίου.

Σκεφτήκαμε ότι πρέπει να Τιμούμε τους Ήρωες, ανώνυμους ακόμα, αυτούς για τους οποίους λίγα έχουμε ακούσει και λίγα πρόκειται επίσης να ακούσουμε στο μέλλον. Ειδικά όταν πρόκειται για νέα παιδιά, που έφυγαν από τη ζωή με τέτοιο τρόπο, υπερασπιζόμενοι τη Σημαία της Πατρίδας τους και αυτήν της Ιδεολογίας τους. Ο Μίκης Μάντακας έπεσε δολοφονημένος από την αριστερή τρομοκρατία παραμένοντας όμως μέχρι την τελευταία του πνοή αγωνιστής, υπερήφανος, Έλληνας. Ένα παλικάρι 21 χρονών έφυγε τόσο γρήγορα, μα οι Ιδέες δεν πεθαίνουν με μια δολοφονία. Αντίθετα, στο πρόσωπο του Μίκη Μάντακα, ενσαρκώνουμε την Ελπίδα για ένα καλύτερο Αύριο για το Εθνικιστικό Κίνημα. Αντίσταση τώρα!

Arno Breker – Όταν η ύλη αποκτά πνοή

Η ζωή…

Ο Ηγέτης…

Η ομορφιά…

Σας θυμίζουν κάτι;

Παρακάτω παραθέτουμε συγκεκριμένα αποσπάσματα από το Ιερό θρησκευτικό βιβλίο των εβραίων, το Ταλμούδ, και διάφορα ιστορικά ντοκουμέντα αλλά και φωτογραφίες. Πάνω απ’ όλα πιστεύουμε ότι η γνώση είναι δύναμη. Κείμενο δεν θα γράψουμε για να μην σας κουράσουμε. Άλλωστε, τα όσα παρουσιάζονται -και φυσικά έχουν εξ ολοκλήρου και σκόπιμα αποσιωπηθεί τόσα χρόνια- μιλούν απο μόνα τους. Τα συμπεράσματα δικά σας…

“Θα επιστρέψετε, εκτός από 6 εκατομμύρια”
- Αρχιερατική προφητεία, Ταλμούδ 11:30,31 [Σύμφωνα με το Ταλμούδ ο Θεός ζήτησε από τους εβραίους μία προσφορά-θυσία 6 εκατομμυρίων προκειμένου να τους επιτρέψει να γυρίσουν στη Γή της Επαγγελίας]

“Ο Θεός είπε: Μα πως θα μπορούσα να ξεχάσω τα θύματα που κάηκαν; Ο Rabbi Tanchum, ο γιός του Chanilia είπε: Την ώρα που οι Hananja, Misael και Asarja βγήκαν από τους φούρνους, όλος ο κόσμος ενώθηκε για να χτυπήσει στο πρόσωπο τους εχθρούς του Ισραήλ”
- Ταλμούδ, εκδ. Goldmann Publishers, Μόναχο 1980, σελίδες 138, 225

Εμφανίσεις του “μαγικού” αριθμού των 6 εκατομμυρίων [αποσπάσματα από άρθρα της (εβραϊκής, βεβαίως, ιδιοκτησίας) εφημερίδας New York Times, έτη 1900-1920:

7 Μαϊου 1920: “Jewish war sufferers in Central and Eastern Europe,
where six million face horrifying conditions of famine, disease
and death” (Οι εβραίοι που υπέφεραν από το πόλεμο στη Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, ήταν 6 εκατομμύρια, αντιμετωπίζοντας τρομακτικές συνθήκες πείνας, αρρώστιας και θανάτου)

Ο προορισμός της εκπαίδευσης

«Η δεύτερη μεταρρύθμιση που το φυλετικό Κράτος πρέπει να επιφέρει στα προγράμματα διδασκαλίας είναι η ακόλουθη:

Είναι ιδιαίτερο γνώρισμα της υλιστικής εποχής μας, η διδασκαλία κι η μόρφωση να στρέφεται σχεδόν αποκλειστικά προς τις θετικές επιστήμες: Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία κ.τ.λ. Βέβαια, αυτές οι γνώσεις, είναι χρήσιμες σε μίαν εποχή όπου βασιλεύει η τεχνική και η χημεία κι όπου η καθημερινή ζωή τις έχει καθιερώσει κατά τρόπο εκπληκτικό. Μολοντούτο ο κίνδυνος είναι μεγάλος όταν στραφεί ολοκληρωτικά, η γενική παιδεία ενός Κράτους, αποκλειστικά και πάντα σ’ αυτές τις επιστήμες. Αντίθετα η γενική παιδεία πρέπει πάντοτε ν’ αποβλέπει σ’ ένα ιδανικό.

Έχει καθήκον να στηριχθεί πάνω σε βάσεις «ανθρωπιστικές» και να δημιουργήσει τα σημεία απ’ όπου αργότερα θα ξεκινήσει μια επαγγελματική εκπαίδευση πιο ανεπτυγμένη. Αν δεν γίνει αυτό, τότε ξοδεύουμε ασυλλόγιστα δυνάμεις που θάχουν πολύ πιο μεγάλη σημασία για την ανθρώπινη ύπαρξη αργότερα, απ’ όλες αυτές τις τεχνικές γνώσεις. Ειδικότερα η διδασκαλία της ιστορίας δεν πρέπει να παραγνωρίζει την αρχαία περίοδο. Αν κατέχουμε έστω και σε χοντρές γραμμές την Ρωμαϊκή ιστορία, θα μας γίνει ο καλύτερος οδηγός για τα σημερινά χρόνια, αλλά και για όλες τις εποχές. Πρέπει ακόμη να διαφυλάξουμε σ’ όλη του την ομορφιά το Ελληνικό Ιδεώδες του πολιτισμού. Οι διαφορές ανάμεσα στους λαούς δεν πρέπει να μας εμποδίσουν να βρούμε την κοινότητα της ράτσας που τις ενώνει και τα σημεία όπου έχουν πολύ μεγάλη σημασία. Ο παθιασμένος αγώνας μας πρέπει νά ‘χει πλατειά αντικείμενα: ένας ολόκληρος πολιτισμός αγωνίζεται για την ύπαρξή του κι αυτός ο πολιτισμός θα βαστάξει εκατομμύρια χρόνια γιατί θ’ αγκαλιάσει και θα συνταιριάσει τον Ελληνισμό με τον Γερμανισμό».

-Adolf Hitler (Mein Kampf, 1924)

Τιμώντας τη Μνήμη-Ενάντια στη σιωπή

Έτος 1943, περιοχή: Βορειοανατολική Ιταλία. Τα θύματα είναι χιλιάδες αθώοι Ιταλοί των περιοχών της Ίστρια, Τριέστε, Δαλματίας. Είναι τα θύματα της κομμουνιστικής εθνοκάθαρσης των παρτιζάνων του Τίτο. Ένα ακόμη μεγάλο έγκλημα πολέμου που αποκρύπτεται από την ιστορία γιατί είναι κομμουνιστικό. Εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, ξεριζώθηκαν τότε, εγκαταλείποντας τα πάντα πίσω τους, για να γλυτώσουν από ανελέητη μαζική σφαγή, επειδή ήταν Ιταλοί. Οι εκτελεσθέντες φθάνουν τους 60.000. Σε δεκάδες ομαδικούς τάφους που ανακαλύφθηκαν μέχρι σήμερα, καταμετρήθηκαν σχεδόν 27.000 εκτελεσθέντες άμαχοι. Οι περισσότεροι δεν έχουν βρεθεί ακόμη… Όσοι γλύτωσαν μεταπολεμικά, έκρυβαν για χρόνια την καταγωγή τους για να γλυτώσουν και από τους Ιταλούς κομμουνιστές. Οι μετέπειτα “καλές σχέσεις” με το καθεστώς του Τίτο και η εγχώρια αριστερή ιδεολογική τρομοκρατία επέβαλαν την “σιωπή” για αυτό το τρομερό έγκλημα του κομμουνισμού. Σήμερα αυτά τα χιλιάδες θύματα ζητούν ιστορική δικαίωση.

Η μαρτυρία της ιστορικής αλήθειας απελευθερώνει τις συνειδήσεις. Η μαρτυρία της ιστορικής αλήθειας σε ένα καθεστώς που επιβάλει τη λήθη και έχει ποινικοποιήσει την ιστορική έρευνα, είναι μία πράξη επαναστατική. Έχει περάσει πάνω από μισός αιώνας μετά τη λήξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου και θεωρείται “αδίκημα γνώμης” να προβαίνει κανείς σε ιστορική μαρτυρία που θίγει τους νικητές. Τα νέα παιδιά όλης της Ευρώπης βρίσκονται βυθισμένα στην άγνοια και στην συνειδησιακή υποταγή από τον ιδεολογική προπαγάνδα του σχολείου και των ΜΜΕ.

Το δικό μας όπλο είναι η αλληλεγγύη

Στις 10 Φεβρουαρίου από το πρωί, προβαίνουμε σε συντονισμένη διεθνή “διαδικτυακή εκδήλωση” αναρτώντας το ίδιο banner με την τρίχρωμη Ιταλική σημαία με το ίδιο σύνθημα σε όλες τις γλώσσες, σε ένδειξη μνήμης για τα θύματα του κομμουνισμού και διαμαρτυρίας για την σκανδαλώδη μη αναγνώρισή τους. Προσκαλούμε λοιπόν όλους τους φίλους μας να αναρτήσουν στα blogs, στα fora και στα sites τους, το χαρακτηριστικό banner που έχει βγει σε όλες τις γλώσσες, στις 10 Φεβρουαρίου το πρωί – ώρα 11.00 Ιταλίας (12.00 Ελλάδος).

Robert Brasillach (1909-1945)

Ο Γάλλος λογοτέχνης Robert Brasillach γεννήθηκε στο Perpignan στις 31 Μαρτίου 1909. Σε ηλικία έξι ετών χάνει τον πατέρα του που ως ανθυπολοχαγός σκοτώνεται πολεμώντας στο Μαρόκο. Τελειώνοντας τις σπουδές στο γυμνάσιο έρχεται σε επαφή με τον Charles Maurras στο Παρίσι, ηγέτη του κινήματος Action Francaise. Σε ηλικία 22 ετών δημοσιεύει μια αξιοθαύμαστη εργασία για τον Βιργίλιο. Του ανατίθεται επίσης η επιμέλεια της λογοτεχνικής στήλης του Action Francaise.

Στις 6 Φεβρουαρίου 1934 διαδηλώνει σε μια πολυπληθή πορεία τις αντικοινοβουλευτικές του ιδέες έξω από το Palais Bourbon. Η αστυνομία απαντά με πυροβολισμούς αφήνοντας πολλούς εθνικιστές νεκρούς, θύματα της δημοκρατίας. Το 1936 ταξιδεύει στο Βέλγιο όπου γνωρίζει τον νεαρό τότε, αρχηγό του Ρεξιστικού κόμματος Leon Degrelle. Ακόμα ταξιδεύει στη Βενετία, στη Ρώμη, στη Νυρεμβέργη όπου παραβρίσκεται στις εορταστικές εκδηλώσεις της Εθνικοσοσιαλιστικής Νεολαίας.

Το 1937 θα φυλακιστεί με τον Charles Maurras κατηγορούμενος ότι καλούσε σ’ ένα άρθρο του το λαό δημοσίως να κομματιάσει τους βουλευτές που είχαν ψηφίσει την επιβολή κυρώσεων εναντίον της Φασιστικής Ιταλίας. Το 1937 διευθύνει την αγωνιστική εφημερίδα Je suis partout όπου αφιερώνει αναρίθμητες σελίδες στον ιδρυτή της Ισπανικής Φάλαγγας Jose Antonio Primo de Rivera που εκτελέστηκε τον Νοέμβριο του 1936 σε ηλικία 33 ετών. Γράφει επίσης ρομάντζα, μελέτες, δράματα, κριτικές κλπ.

Εγκλήματα πολέμου των Συμμάχων: Ο βομβαρδισμός της Δρέσδης

“Εμείς οι Αμερικανοί εκτελέσαμε αιχμαλώτους πολέμου, βομβαρδίσαμε νοσοκομεία, βυθίσαμε ναυαγοσωστικά, σκοτώσαμε αμάχους, πετάξαμε ετοιμοθάνατους σε λάκκους με νεκρούς. Στον Ειρηνικό κομματιάσαμε τα κρανία των εχθρών μας για να χαρίσουμε αναμνηστικά στις αρραβωνιαστικές μας και φτιάξαμε χαρτοκόπτες από τα κόκκαλά τους. Στέψαμε τους βομβαρδισμούς μας με φώσφορο και τις δολοφονίες αμάχων με ατομικές βόμβες, πετώντας τες σε δύο σχεδόν ανοχύρωτες πόλεις με αποτέλεσμα έτσι να επιτύχωμε μιάν αναμφισβήτητη επίδοση στις στιγμιαίες μαζικές δολοφονίες”
Έντγκαρ Τζόουνς, “Ένας πόλεμος είναι αρκετός”. Απόσπασμα από το περιοδικό “The Atlantic monthly”, τόμος 177, αρ. 2, Φεβρουάριος 1946, Βοστώνη, σελ. 49 (ανταποκριτής πολέμου)

Μία καθ’ όλα άγνωστη πτυχή της ιστορίας είναι τα εγκλήματα πολέμου που τέλεσαν οι λεγόμενοι Σύμμαχοι κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εγκλήματα που δεν τελέσθηκαν στα πεδία των μαχών αλλά στις πόλεις και στα χωριά. Εκατομμύρια γυναίκες και παιδιά βρήκαν τον θάνατο με τον πιό βάναυσο τρόπο από τις “δημοκρατικές δυνάμεις”. Τα εγκλήματα αυτά σκοπίμως έχουν μείνει στην αφάνεια τις δεκαετίες που ακολούθησαν τον Μεγάλο Πόλεμο. Και αυτό γιατί οι Νικητές, αυτοί που οικοδόμησαν τον σημερινό σάπιο κόσμο της εκμετάλλευσης και πλουτίζουν πατώντας πάνω σε Αρχές και Αξίες τις οποίες φρόντισαν πρώτα να ισοπεδώσουν, γνωρίζουν πολύ καλά πως το παν για να επιβάλουν την τυραννία τους είναι να γεμίσουν με ενοχικά σύνδρομα συγκεκριμένες Ιδέες και να φανούν εκείνοι ως “μεσίες και λυτρωτές”.

Ως ιστολόγιο αποφασίσαμε να βάλουμε το λιθαράκι μας ώστε -ακόμα και τώρα, 65 χρόνια μετά- να λάμψει η ιστορική αλήθεια. Από εδώ και στο εξής και σε περιοδικά χρονικά διαστήματα θα δημοσιεύουμε στην ενότητα “Ιστορία-Πολιτισμός” εμπεριστατωμένες μελέτες με στοιχεία, ντοκουμέντα και φωτογραφίες σχετικά με τα φρικτά εγκλήματα εκείνων των “ελευθερωτών” που “λύτρωσαν” τον κόσμο από τον “κακό Ναζισμό”…

Τα περισσότερα στοιχεία έχουν αντληθεί από το εξαιρετικό βιβλίο του Γάλλου Maurice Bardeche με τίτλο “Εγκλήματα πολέμου των Συμμάχων” το οποίο μπορείτε να κατεβάσετε σε ολοκληρωμένη μορφή από την Βιβλιοθήκη μας. Δεν τρέφουμε αυταπάτες. Γνωρίζουμε πολύ καλά πως οι επαγγελματίες αντιφασίστες και οι πορωμένοι δημοκράτες καπιταλιστές δεν θα ευαισθητοποιηθούν από την παρουσίαση της αλήθειας, οι ίδιοι άλλωστε την αποσιώπησαν τόσα χρόνια. Οι μελέτες αυτές απευθύνονται εξ ολοκλήρου σε όλους τους καλοπροαίρετους πολίτες που έχουν υποστεί την διαχρονική πλύση εγκεφάλου και ψάχνουν να δούν κατάματα την αλήθεια, αντικειμενικά και χωρίς παρωπίδες. Γιατί για τα θύματα των εγκλημάτων αυτών ποτέ δεν διοργανώθηκαν τελετές μνήμης, δεν κατατέθηκαν στεφάνια, δεν θεσπίστηκαν “παγκόσμιες ημέρες” ούτε γυρίστηκαν πανάκριβα ντοκυμαντέρ στις τηλεοράσεις. Απλούστατα γιατί ανήκαν στους ηττημένους, στους “κακούς”…

Ξεκινάμε σήμερα με την σφαγή της Δρέσδης, τον φονικότερο βομβαρδισμό της ανθρώπινης ιστορίας.

(προειδοποιούμε εκ των προτέρων ότι ορισμένες φωτογραφίες είναι πολύ σοκαριστικές…)

Salvador Dali (1904-1989)

Σαν σήμερα, 23 Ιανουαρίου του 1989 άφησε την τελευταία του πνοή ένας από τους μεγαλύτερους Ισπανούς ζωγράφους. Ο Salvador Dali γεννήθηκε στην πόλη Φιγέρας της Ισπανίας στις 11 Μαΐου 1904. Συνδέθηκε με το καλλιτεχνικό κίνημα του υπερρεαλισμού στο οποίο ανήκε για ένα διάστημα. Aποτελεί έναν από τους περισσότερο γνωστούς ζωγράφους του 20ου αιώνα και μια πολύ εκκεντρική φυσιογνωμία της σύγχρονης τέχνης.

Αυτό που ελάχιστοι γνωρίζουν είναι ότι ο μεγάλος αυτός υπερρεαλιστής ζωγράφος επικρίθηκε και πολεμήθηκε, ακόμα και μετά τον θάνατό του, για τις πολιτικές του απόψεις οι οποίες χαρακτηρίστηκαν “φασιστικές”.

Παρ’ ότι δεν έλαβε ενεργό μέρος κατά την διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, ο Dali συνδέθηκε με την Ισπανική Φάλαγγα και το καθεστώς του Φράνκο, ιδιαίτερα κατά την επιστροφή του από την Αμερική μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι “δημοκράτες” της εποχής δεν του συγχώρεσαν ποτέ τις δημόσιες τοποθετήσεις του που παρείχαν στήριξη στο Εθνικιστικό καθεστώς αλλά και τις θετικές του αναφορές στο πρόσωπο του Φράνκο. Μάλιστα, ο ίδιος ο Dali δεν δίστασε να ζωγραφίσει και ένα πορτραίτο της κόρης του Ισπανού Κυβερνήτη.

Ζήτω το Ενωτικό δημοψήφισμα

15 Ιανουαρίου 1950. Ο κυπριακός λαός στο γενόμενο δημοψήφισμα ζητά στη συντριπτική του πλειοψηφία (97%) την ΕΝΩΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Αυτό το δημοψήφισμα απετέλεσε την λαϊκή βάση στην οποία στηρίχθηκε πέντε χρόνια μετά, ο μεγάλος εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της Ε.Ο.Κ.Α. με σκοπό την Ένωση και μόνο την Ένωση.

Δυστυχώς όμως, δύο ισχυροί παράγοντες δεν επέτρεψαν την ευόδωση του αγώνος, με αποτέλεσμα να βρίσκεται σήμερα η Κύπρος τουρκοπατημένη και έτοιμη να παραδοθεί στα νύχια των εχθρών του ελληνισμού, μέσα από νέες υποχωρήσεις.

Ο πρώτος και ισχυρότερος παράγων είναι ο τρομερός άξονας Αγγλικών βάσεων, Τουρκίας και Σιωνισμού, ένας άξονας που επεβλήθηκε από την αδυσώπητη γεωπολιτική αναγκαιότητα. Ο δεύτερος παράγων είναι η χαμερπής υποχωρητικότητα των ηγεσιών μας, τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Κύπρο, υπό την στήριξη μιας εγκάθετης, ξενόδουλης πλουτοκρατίας. Χωρίς αυτό το δεύτερο παράγοντα οι εχθροί του έθνους δεν θα επετύγχαναν το μέγιστο των σχεδιασθέντων. Θα προσέκρουαν στην ηρωική βούληση του αγωνιζόμενου λαού και εξ ανάγκης θα υποχωρούσαν στο ελάχιστο. Η πολιτική του Δέοντος θα θριάμβευε της πολιτικής του εφικτού. Πολιτική του Εφικτού ονομάσθηκε η προδοτική συναίνεση στα σχέδια του Αγγλο-τουρκο-σιωνιστικού άξονα.

Μνήμη Dietrich Eckart

Σαν σήμερα (26 Δεκεμβρίου) πέθανε μία από τις σημαντικότερες μορφές του Εθνικοσοσιαλισμού. Ο φίλος, συναγωνιστής, μέντορας και συνιδρυτής του NSDAP μαζί με τον Αδόλφο Χίτλερ, Dietrich Eckart (φωτό). Ο Eckart γεννήθηκε στις 23 Μαρτίου 1868 στο Neumarkt της Βαυαρίας. Το 1891 σπουδάζει στο Μόναχο ιατρική, το 1899 εγκαταλείπει τις σπουδές του και πάει στο Βερολίνο όπου ασχολείται με την ποίηση, το θέατρο, τη φιλοσοφία και τη δημοσιογραφία. Την ποίηση του Eckart –καθαρά μεταφυσική– διακατέχει το πρόβλημα της σχέσεως της ψυχής με το σύμπαν και η επαφή του ανθρώπου με το υπερπέραν. Η σχέση του Eckart με την πολιτική είναι περίεργη, ίσως περισσότερο από το ποιητικό του έργο. Όπως οι περισσότεροι διανοούμενοι της εποχής του, άρχισε να ασχολείται με την πολιτική χωρίς συγκεκριμένα ταξικά ή παραταξιακά κίνητρα.

Το 1913 επιστρέφει στο Μόναχο. Εκεί γίνεται μέλος της εθνικιστικής “Εταιρείας της Θούλης” (Thule-Gesellschaft), για την οποία γράφει και δημοσιεύει άρθρα. Στο διάστημα των ετών 1918 και 1920 εκδίδει την εφημερίδα Auf gut Deutsch. Στους κύκλους του Γερμανικού Εργατικού Κόμματος γνώρισε τον Hitler, τον Rohm, τον Feder, τον Lundendorf και τον Drexler όπου ίδρυσαν το NSDAP.

Το εθνικοσοσιαλιστικό σύνθημα “Ξύπνα Γερμανία!” (Deutschland erwache!) αποτελεί δική του επινόηση. Επίσης, το ποίημά του “Το τραγούδι της καταιγίδας” έγινε τραγούδι του Κόμματος. Το 1920 γίνεται συντάκτης της εθνικοσοσιαλιστικής εφημερίδας  “Λαϊκός Παρατηρητής”. Ενάμιση μήνα μετά από το ατυχές πραξικόπημα του Χίτλερ παθαίνει συγκοπή και πεθαίνει στο Berchtesgaden στις 26 Δεκεμβρίου του 1923.

Το 1924 ο Χίτλερ δημοσιεύει το βιβλίο του “Mein Kampf”, το οποίο αφιερώνει στον Dietrich Eckart. Το 1936 τον τιμά δίνοντας σε μια εγκατάσταση του Ολυμπιακού Σταδίου του Βερολίνου το όνομά του.

Ισλάμ και Εθνικοσοσιαλισμός

Κατά κοινή ομολογία ελάχιστοι γνωρίζουν σήμερα τις στενές σχέσεις που είχε και έχει ο ισλαμικός κόσμος με τις εθνικοσοσιαλιστικές Ιδέες. Τόσα χρόνια σκόπιμα η εβραιοκίνητη προπαγάνδα τις έχει κρατήσει στην αφάνεια με αποτέλεσμα μεγάλο μέρος του κόσμου να πιστεύει πως οι Εθνικοσοσιαλιστές και οι Φασίστες μάχονταν και μάχονται μόνο για την Λευκή Φυλή, θεωρούν όλους τους άλλους “υπανθρώπους”, γενικώς είναι καταπιεστές, αιμοβόροι κ.ο.κ.!!! Όσο αστεία και ν’ ακούγονται τα παραπάνω στους γνωρίζοντες, δυστυχώς η προπαγάνδα έχει κάνει καλά την δουλειά της και όντως η μεγάλη πλειοψηφία των λαών έχει βαθειά μεσάνυχτα σχετικά με τις Ιδέες μας.

Λίγοι γνωρίζουν, για παράδειγμα, πως Μουσουλμάνοι εθελοντές προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στο πλευρό του Χίτλερ κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και πολέμησαν με αυταπάρνηση στα Waffen SS. Ήδη από το 1937 ο Αδόλφος Χίτλερ επεδίωκε την προσέγγιση με τον αραβικό κόσμο και έτσι έλαβε χώρα στο Βερολίνο συνάντησή του με τον μεγάλο μουφτή της Ιερουσαλήμ Αμίν Αλ Χουσεϊνι, ο οποίος αποτελούσε μία από τις μεγαλύτερες μορφές του Ισλάμ. Με το ξεκίνημα των εχθροπραξιών, ο Αλ Χουσεϊνι κήρυξε Ιερό Πόλεμο (τζιχάντ) εναντίον των αγγλοσιωνιστικών δυνάμεων και έτσι χιλιάδες Άραβες εθελοντές άρχισαν να εκφράζουν την επιθυμία τους να καταταγούν στον στρατό και να πολεμήσουν. Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα δημιουργήθηκε η Αραβική Λεγεώνα, η οποία προσέφερε πολύτιμη βοήθεια στον Ρόμελ και στα Afrika Korps, ενώ συγκροτήθηκε στη Βοσνία σε μάχιμο σώμα η περίφημη 13η μουσουλμανική μεραρχία των Waffen SS “Handschar”. Ο Χίτλερ, μάλιστα, επέτρεψε στους μουσουλμάνους εθνικοσοσιαλιστές να κρατήσουν τα ιερά τους σύμβολα και να προσεύχονται κανονικά ενώ με την σειρά τους χιλιάδες Άραβες από την Συρία, την Αίγυπτο, την Παλαιστίνη, το Μαρόκο, το Ιράκ ορκίζονταν πίστη στον Αγώνα του Φύρερ.

Αλλά, ακόμα και σήμερα, ο ηρωικός αυτός αγώνας των μουσουλμάνων συναγωνιστών συνεχίζεται αμείωτος. Επαναστατικά, αντισιωνιστικά κινήματα όπως η Χαμάς (Παλαιστίνη) και η Χεζμπολάχ (Λίβανος) μάχονται για την προάσπιση των εθνοφυλετικών και σοσιαλιστικών Ιδεών ενάντια στον Εβραίο αφέντη και τους υποτακτικούς του. Μάταια προσπαθούν οι διάφοροι μπολσεβίκοι και ανά τον κόσμο αντιναζί, οι οποίοι προπαγανδίζουν συνεχώς την πολτοποίηση των εθνικών και φυλετικών ιδιαιτεροτήτων, να καπηλευτούν τους αγώνες αυτούς και σύμβολα όπως η παλαιστινιακή μαντήλα. Από την άλλη, ακόμα πιό σιχαμεροί είναι αυτοί οι δεξιοί, ακροδεξιοί και “εθνικιστές” που όντας δεμένοι στο φιλοΝΑΤΟϊκό και αμερικανοδυτικό άρμα και επικαλούμενοι έναν στείρο ψευτο-δογματισμό μάχονται την ανατολή και τον αραβικό κόσμο αδιαφορώντας για την ύπαρξη αντισιωνιστικών, αντικαπιταλιστικών και εθνικιστικών Ιδεών.

Ο Εθνικοσοσιαλισμός επιδιώκει έναν κόσμο όπου τα Έθνη και οι Λαοί, ανεξαρτήτως αν αυτοί είναι Λευκοί, Μαύροι ή Κίτρινοι (αυτό θα πεί άλλωστε  Πίστη στην Φυλετική διαφορετικότητα) θα αναπτύσσονται αρμονικά και θα συνεργάζονται για την πάταξη του παγκόσμιου εβραϊκού κεφαλαίου και της ισοπέδωσης των Αξιών.

Ακολουθεί σπάνιο φωτογραφικό υλικό

Ινδία & Εθνικοσοσιαλισμός

Συνεχίζοντας την πολύ καλή εκδοτική δουλειά στον χώρο των βιβλίων εθνικοκοινωνικής σκέψης, οι Εκδόσεις “Νέα Σπάρτη” κυκλοφόρησαν ένα νέο πολύ ενδιαφέρον πόνημα για την ιέρεια του Εθνικοσοσιαλισμού, Savitri Devi με τίτλο “Ινδία & Εθνικοσοσιαλισμός”.

Ανάμεσα σε παραλληλισμούς με τον άριας καταγωγής ινδουισμό, δίνει ιστορικές λεπτομέρειες και περιστατικά τόσο της ακόμη μυστηριώδους Ahnenerbe και των SS του Χίμλερ, όσο και της άγνωστης Εθνικοσοσιαλιστικής Κίνησης στην Ινδία.

Στο βιβλίο περιλαμβάνεται μία εκτενής επιστολή της προς μια γερμανίδα συναγωνίστρια, μετά το τέλος του πολέμου, με πλήθος βιογραφικών στοιχείων της, όπου αναφέρεται διεξοδικά στην ελληνική της καταγωγή και τις σχέσεις Ελληνισμού-Χιτλερισμού-Ινδουισμού. Γενικότερα μιλάμε για ένα βιβλίο-οδηγό για τον αποσυμβολισμό των μυστικιστικών προεκτάσεων της κοσμοθεωρίας του Γ’ Ράιχ.

Μάθετε περισσότερα

Savitri Devi – Η εποχή της πτώσης

Δεν υπάρχει ελπίδα να «διορθωθούν τα πράγματα» σε μια τέτοια εποχή. Είναι μια εποχή κατά την οποία από τη διαφθορά των γυναικών επέρχεται η σύγχυση των φυλών. Από τη σύγχυση των φυλών, η απώλεια της μνήμης. Από την απώλεια της μνήμης, η έλλειψη κατανόησης. Και από αυτήν όλα τα δεινά.

Είναι η εποχή κατά την οποία το ψέμα βαπτίζεται «αλήθεια» και η αλήθεια καταδιώκεται ως ψέμα ή λοιδορείται ως παραφροσύνη, στην οποία οι απολογητές της αλήθειας, οι θεόπνευστοι ηγέτες, οι αληθινοί φίλοι της φυλής τους και του συνόλου της ζωής, οι θεϊκοί άνδρες, ηττώνται και οι οπαδοί τους ταπεινώνονται και η μνήμη τους συκοφαντείται, ενώ οι άρχοντες του ψεύδους χαιρετίζονται ως «σωτήρες», η εποχή στην οποία κάθε άνδρας και γυναίκα βρίσκεται σε λάθος θέση κι ο κόσμος κυριαρχείται από κατώτερα υποκείμενα, μπασταρδεμένες φυλές και φαύλες δοξασίες, όλα τους κομμάτι μιας σύμφυτης ασχήμιας πολύ χειρότερης από την απόλυτη αναρχία.

Το Κοινωνικό Ζήτημα στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία

Αποφασίσαμε ν’ αναφερθούμε σ’ ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο της ιστορίας για το οποίο έχουν γραφτεί και ακουστεί ελάχιστα πράγματα, σκόπιμα φυσικά. Λίγοι γνωρίζουν λεπτομέρειες για τα εργατικά δικαιώματα και το κοινωνικό πρόγραμμα που έλαβε σάρκα και οστά στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία. Μέτρα που, όπως θα δείτε, δεν ήταν απλώς πρωτοπόρα για την περίοδο εκείνη αλλά και καθόλου αυτονόητα για την σημερινή εποχή , και ας έχει περάσει πάνω από μισός αιώνας! Μελετώντας το Κοινωνικό Ζήτημα θα καταλάβετε γιατί τόσο ο φιλελευθερισμός όσο και ο μαρξισμός θεωρούν τον Εθνικοσοσιαλισμό ως τον υπ’ αριθμόν ένα εχθρό τους. Αξίζει να σημειωθεί πως η μελέτη προέρχεται από το εξαιρετικό υλικό που αντλήσαμε από το forum της Αντεπίθεσης καθώς και από μία πολύ ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα για τον Αδόλφο Χίτλερ. Περισσότερες λεπτομέρειες επί του θέματος μπορείτε να διαβάσετε στο μοναδικό βιβλίο που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τον κ. Δημοσθένη Στεφανίδη και τις εκδόσεις “Ελεύθερη Σκέψις” με τον τίτλο: “Το Κοινωνικό Ζήτημα (υπό το φώς του γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμού)”.

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ

Ήταν κανόνας στην Ευρώπη ότι ένας εργοδότης είχε τη δυνατότητα της άμεσης απόλυσης περισσοτέρων του ενός εργάτη. Δεν υπήρξε καμία προσφυγή οπουδήποτε για αυτή την άδικη αντιμετώπιση. Αφ’ ετέρου οι εργοδότες δεν είχαν καμία προστασία έναντι του ακρωτηριασμού τους απ’ τις απεργίες και τις απαιτήσεις για μη ρεαλιστικές αυξήσεις μισθών.

Ο Αδόλφος νομοθέτησε δικαιώματα δίκαια και για τον εργοδότη και για τον εργαζόμενο. Τρεις ρυθμιστικοί οργανισμοί ιδρύθηκαν για να παρέχουν αυτήν την προστασία:

Κάθε επιχείρηση με πάνω από 20 ανθρώπους έπρεπε να έχει “Συμβούλιο Εμπιστοσύνης“. Αυτό το συμβούλιο είχε το καθήκον να προωθεί την καλή θέληση και την ομαδική εργασία στην επιχείρηση. Προοριζόταν να επιλύει τις διαφωνίες. Και οι εργαζόμενοι και η διοίκηση είχαν το λόγο στη σύνθεση αυτού του συμβουλίου. Οι εκκρεμείς διαφωνίες θα μπορούσαν να αναφερθούν στις «Επιτροπές Εργασίας».

Οι “Επιτροπές Εργασίας” ήταν περιφερειακοί οργανισμοί, που επόπτευαν τα Συμβούλια Εμπιστοσύνης. Ήταν ουσιαστικά διαιτητές και μεσολαβητές, που διορίστηκαν από το κράτος, χωρίς ενδιαφέρον για εύνοια των εργαζομένων ή της διοίκησης. Λόγω της τεχνικής φύσης της βιομηχανίας κατασκευής οι «Επιτροπές Εργασίας» βοηθήθηκαν από ένα «Συμβουλευτικό Συμβούλιο Εμπειρογνωμόνων», που προήλθε από όλους τους κύριους τεχνικούς τομείς γνώσης.

Ένα «Δικαστήριο Κοινωνικής Τιμής» καθιερώθηκε για να επιλύσει τις διαφωνίες που η «Επιτροπή Εργασίας» δεν μπορούσε να επιλύσει. Κάθε δικαστήριο είχε έναν προεδρεύοντα δικαστή σταδιοδρομίας, που υποστηριζόταν από δύο βοηθητικούς δικαστές: έναν που αντιπροσώπευε τους εργαζομένους, και έναν που αντιπροσώπευε τη διοίκηση. Το σύστημα ήταν επαναστατικό και εντυπωσιακά επιτυχές. Ο κόσμος δεν είχε δει ποτέ τίποτα ανάλογο. Αυτό το σύστημα, με τους ελέγχους και τις ισορροπίες του, ήταν το πιο φωτισμένο στην ανθρώπινη ιστορία, και ο κόσμος δεν έχει δει κάτι καλύτερο έκτοτε.

José Antonio: Presente!

Στις 20 Νοεμβρίου 1936 δολοφονήθηκε ο μεγάλος Ισπανός Εθνικοεπαναστάτης, ο Ιδρυτής της Ισπανικής Φάλαγγας José Antonio Primo De Rivera. Ήταν μόλις 33 ετών. O José Antonio είχε συλληφθεί από τις κομμουνιστικές δυνάμεις και ήταν κρατούμενος στις φυλακές της πόλεως Αλικάντε από τις 14 Μαρτίου του ίδιου έτους. Οι κομμουνιστές, φοβούμενοι την ισχυρή προσωπικότητα του Ιδρυτή και Αρχηγού της Φάλαγγας, έστησαν “λαϊκό δικαστήριο” και με συνοπτικές διαδικασίες καταδίκασαν τον José Antonio και άλλους 4 συναγωνιστές του σε θάνατο με την κατηγορία της “υποστήριξης στρατιωτικού πραξικοπήματος”.

Συμπληρώθηκαν φέτος 72 χρόνια από τον Ηρωικό του θάνατο, και όμως ακόμα και σήμερα ο José Antonio Primo De Rivera εξακολουθεί να εμπνέει εκατομμύρια νέους Εθνικιστές ανά τον κόσμο οι οποίοι βαδίζουν αταλάντευτα στον δρόμο που χάραξε και υπηρετούν τις Ιδέες για τις οποίες θυσίασε την ζωή του. Το πνεύμα του ζεί και θα ζεί για πάντα μέσα από τους φλογερούς του λόγους και τον ηρωικό του αγώνα. Σαν ελάχιστο φόρο Τιμής για τον μεγάλο αυτό Επαναστάτη, θα κλείσουμε μ’ ένα προφητικό απόσπασμα από τον Ιδρυτικό Λόγο της Ισπανικής Φάλαγγας, τον Οκτώβριο του 1933:

“Πιστεύω πως η σημαία έχει υψωθεί. Τώρα σπεύδουμε να την υπερασπισθούμε χαρούμενα, ποιητικά. Υπάρχουν μερικοί που μπροστά στην ξεκινημένη Επανάσταση πιστεύουν ότι για να μαζευτούν οι εθελοντές χρειάζονται να προσφερθούν οι πιό ανώδυνες λύσεις, πιστεύουν πως η προπαγάνδα πρέπει να αποκρύπτει όλα όσα μπορούν να προκαλέσουν συγκινήσεις ή να φανερώσουν μιά στάση ενεργητική και εξτρεμιστική. Τί αυταπάτη! Οι λαοί δεν σπρώχνονται μπροστά, παρά μόνον από τους ποιητές. Αλλοίμονο σ’ εκείνον, που μπροστά στην ποίηση που καταστρέφει, δεν ξέρει ν’ αντιπαρατάξει την ποίηση που υπόσχεται!

Υψώνουμε αυτόν τον διάπυρο στεναγμό της Ισπανίας σ’ ένα Ποιητικό Κίνημα. Θα θυσιασθούμε, θα υποστούμε θυσίες και ο θρίαμβος θα είναι δικός μας!“ 

José Antonio Primo De Rivera (1903-1936): PRESENTE!

Ο δρόμος για τη Valhalla

Λένε ότι καταλαβαίνεις καλύτερα τον κόσμο, τους Λαούς και την ανθρώπινη ψυχή αν ανατρέξεις στο απώτερο παρελθόν ενός εκάστου Έθνους. Σαν απώτερο παρελθόν δεν νοείται μόνο το ιστορικό αλλά κυρίως το μυθολογικό. Ιστορίες που έχουν επιβιώσει στόμα με στόμα, διήγηση με διήγηση για χιλιάδες χρόνια μεταφέρουν στο σήμερα Αρχές και Αξίες αρχέγονες αλλά και διαχρονικές.

Σύμφωνα με την νορβηγική μυθολογία, υπήρχαν τρείς παρθένες που κρατώντας όπλα διάλεγαν τις ψυχές των πολεμιστών που πέφτουν στην μάχη και έπαιρναν τους ετοιμοθάνατους Βίκινγκς από τα βυθιζόμενα πλοία τους. Το όνομά τους ήταν Βαλκυρίες (Valkyrjur, Waelkurie, Valkyriae). Πιστεύεται, μάλιστα, ότι οι Βαλκυρίες κατευθύνουν και αυτή την ίδια την έκβαση των μαχών, καθώς και ότι οι πολεμιστές που σκοτώνονται τις βλέπουν την στιγμή που δέχονται το θανάσιμο χτύπημα του εχθρού.

Οι πολεμικές αυτές Θεές λοιπόν, πετώντας αόρατες πάνω σε ιπτάμενα άλογα οδηγούν τους πεσόντες Ήρωες στη Valhalla, το ένα από τα τρία μεγάλα ανάκτορα των Θεών (αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο το όνομα Valkyria, όσο και Valhalla, ετυμολογούνται από το σαξονικό «wael», δηλαδή «νεκρό κορμί πολεμιστού στο πεδίο της μάχης»). Η Valhalla είχε 140 αίθουσες χωρητικότητας 800 ατόμων και τους χρυσούς τοίχους φώτιζαν γυμνά σπαθιά. Εκεί, ο σκανδιναβικός Θεός Όντιν παραθέτει συμπόσια στους νεκρούς πολεμιστές και τους φιλοξενεί μέχρι την εποχή της μεγάλης σύγκρουσης (Ragnarok), οπότε θα χρειαστεί να συμπολεμήσουν με τους Θεούς κατά των διαταρακτικών δυνάμεων.

Skrewdriver-The Road to Valhalla